شیما سبحانی

گاهی « دوستداشتن » به تن آدم میپیچد

گاهی به چشمها میریزد تا انکار را بیفایده کند

گاهی زندگی را به مرگ

و مرگ را به زندگی وصل میکند

و گاهی از سر انگشتان یک دست میچکد

تا شعری غمگین شود و جهانی را به گریه بیاندازد .